Dream Life
As if you descended in each night's sleep
Into your father's grave
You seemed afraid to look. or to remember next morning
What you had seen. When you did remember
Your dreams were of a sea clogged with corpses,
Death-camp atrocities, mass amputations.
Your sleep was a bloody shrine, it seemed.
And the sacred relic ofit
Your father's gangrenous, cut-off leg.
No wonder you feared sleep.
No wonder you woke, saying: 'No dreams.'
What was the liturgy
Of that nightly service, that cult
Where you were the priestess?
Were those poems your salvaged fragments of it?
Your day-waking was a harrowed safety
You tried to clirig to -- not knowing
What had frightened you
Or where your poetry followed you from
With its blood-sticky feet. Each night
I hypnotized calm into you,
Courage, understanding and calm.
Did it help? Each night you descended again
Into the temple-crypt,
That private, primal cave
Under the public dome of father-worship.
All night you lolled unconscious
Over the crevasse
Inhaling the oracle
That spoke only conclusions.
Hackings-off of real limbs.
Smoke of the hospital incinerator,
Carnival beggars on stumps.
The gas-chamber and the ovt~n
Of the camera's war -- all this
Was the anatomy of your God of Sleep,
His blue eyes -the sleepless electrodes
In your temples
Preparing his Feast of Atonement.
به رویا زیستن
گویی به خواب های شبانه ات سقوط کردی
درون گور پدرت
هراسیدی از نگاه کردن یا از این که فردا صبح
.آن چه دیدی به یاد آری
آن گاه که به خاطرآوردی رویاهایت دریای اجساد بود
قساوت اردوگاه مرگ، قصابی دسته جمعی
گویی خواب تو معبدی خونین بود
با اثری مقدس
پای قانقاریایی بریده پدرت
عجیب نیست که ترسیدی از خواب
"عجیب نیست که بیدار شدی، گفتی: " رویا نبود
چه بود مناجات آن عبادت شبانه
آن آیین
که تو راهبه اش بودی؟
آن شعرها آیا پاره های نجات یافته تو از آن بود؟
بیداری روز تو حریمی جریحه دار
کوشیدی برآن تکیه کنی- ندانستی
چیست که تو را ترسانده
یا شعرهایت با پاهای خونین و چسبناک
.از کجا به تعقیب تو آمده اند
هرشب آرامش را به تو تلقین می کردم
جرات را، درک و آرامش را
کمکی کرد؟ هر شب دوباره سقوط می کردی
به معبد راز
آن غار اولیه شخصی
زیر گنبد عمومی زیارت پدرت
ناخودآگاه می آویختی هرشب
بر آن شکاف عمیق
در تنفس الهامات
.که تنها از پایان سخن میگفتند
اعضاء فروشکسته
دود کوره های مرده سوزی بیمارستان
رژه کارناوال ژنده پوشان
اتاق گاز و اجاق روشن
از دوربین های جنگ
همه و همه آناتومی خدای خواب تو بود
چشمان آبی اش، الکترودهای بی خواب
بر شقیقه تو
.به تدارک جشن کفاره گناهان اش
