(1)    

انگار    
هیچ کس نشسته بود لب پنجره    
،و همه کس    
به حادثه ای که قاب نداشت    
.عجیب نگاه می کرد    

آخر    
باد که وسوسه ی پرواز بود    
...کسی را پر می داد    

*   *   *   *                                     

(2)    

دل ام که می گرفت    
سنگ ریزه جمع می کردم    
.که بزنم به پنجره ی اتاق ات    
.سرت را بیرون می آوردی و می خندیدیم    
و اگر خواب بودی    
هوای کوچه را    
در سینه حبس می کردم    
.و به انتظار ِ فردا زنده می ماندم    

دلم می گیرد    
دیگر    
شب ها و کوچه ها    
.رو به هیچ پنجره ای باز نمی شوند