صد بار دیگر هم كه این تاس را بیاندازی      
شش نمی شوم      
و این هفته مثل هشت پایی      
گلوی مرا خواهد گرفت      
دو انگشت اشاره ات      
به هم نمی رسند      
و ساعت      
روی پنج عصر خواهد خوابید      
نمی آیی      
از میان كوچه های باران خورده      
بوی كتاب خیس بدهی      
:و توی گوشم زمزمه كنی      
"برای غزل هایت شراب آورده ام"      
 
فسیل بشوم روی كاشی ها      
:كه كودكان هزاره های بعد بخوانند      
سربازی در اندیمشك      
.یا پیامبری كه گله اش را به زاگرس آورده است      
 
صد بار دیگر هم كه این تاس را بیاندازی      
شش نمی شوم و همین پنج شنبه از آسمان هفتم      
سلام كسی را بپذیر      
.كه برای غزل هایش شراب می خواهد