احمد زاهد لنگرودی   
شاعر   

 «به سینمیمم» 

استعاره‌ای 
در مانده 
در چاک ِ گریبانِ تو                
.تفأل می‌زنیم و تمام نمی‌شود 
 
#
 
دور كجاست؟ 
نزدیك اگر تویی 
 
گم می‌شوم 
به‌دنبال‌ات 
در دورهای نزدیك 
 
#
 
كار این‌روزهامان شده 
تا گورستان می‌رویم و 
دستِ‌خالی برمی‌گردیم 
 
#
 
- بی‌رحمانه پیر می‌شویم 
بی‌هوده فریاد می‌زند 
زمانی‌ بی‌خاطره 
.كه گم می‌شود 




 «برای پدرم ایرج و دردهایش» 

بر پشت بام خانه‌ی همسایه خبری نیست 
اگر بر پنجره بنشینی 
و آسمان 
تنها، گهواره‌ی نگاهت باشد 
و ستاره‌ها را تا صبح بشماری كه نخوابی 

هرزه‌گی عادت علف است 
و برده‌گی، شاید 
تقدیر گوسپندانی كه قربانی‌اند 

.كسی كه نقش زیرسیگاری را بازی می‌كند هم عاقبت روزی باید خالی شود 

كنار پنجره نشسته‌ای و 
آسمان پشت بام هم‌سایه‌ات را نگاه می‌كنی 
تا دستی بیاید و خالی‌ات كند 
آن‌وقت، ازنو سیگاری می‌گیرانی و 
...تاصبح 
بیداری؟ 
 
#
 
پچ‌پچه‌یی نامیرا 
و نگاه‌هایی پر تردید 
 ـ تا مرگ درخت 
به‌پای عشقه نبینم ـ 
.گم می‌شوم