ر ِ ب ِ کا    

ر ِ- ب ِ- کا    بزرگ
ر ِ- ب ِ- کا    بریده  بریده
ر ِ- ب ِ- کا    ر ِ- سی - دو، زبان ِ سی پا ر ِ من به  ُصل-لا به ی  ِ مرثیه کشیده شد

ر ِ- ب ِ- کا    صدا می آید امشب
از پای ِ کاج ِ کنگه میان
که می نشینند کلنگان با چکاچاک بر خاکش
...انگار کسانی می نوازند

.ولی دستان آدمی در کار نیست

من تمام نوازش های آدمیان را نشنیده ام
اما با این شور ِ خزر که در تنم فرو می رود، آشنایم
...وَ شب، تمام این گودال شد

ر ِ- ب ِ- کا    بزرگ
ر ِ- ب ِ- کا    بریده  بریده
ر ِ- ب ِ- کا    سپیده ر ِ- سی- دو، تن ِ کشیده بر سی- می که گام  ِ مخالف اش می ساخت
نت های ِ متن ِ من شد
!تن ها