« لحظه ی اسیری »   
جمال میرصادقی    

آقای وثاقی از صدای یک ریز زنگ تلفن از خواب می پرد ، بلند می شود و روی تخت   می نشیند 
 . همه جا تاریک است . آقای وثاقی به سختی اطراف خود را می بیند . زن اش روی تخت خوابیده 
.است و صدای نفس های آرام و عمیق اش در خاموشی اتاق افتاده است 
آقای وثاقی بی سر و صدا از تخت پایین می آید و خودش را به اتاق مجاور می رساند و چراغ را 
روشن می کند . تلفن همچنان زنگ می زند . آقای وثاقی به طرف تلفن می رود و گوشی را بر می 
دارد . صدای آشنایی تند و شتابزده ، چند کلمه ای را توی گوشی فریاد می زند و تلفن قطع می 
شود . هنوز گوشی را سر جای خود نگذاشته است که تلفن دوباره زنگ می زند . صدای آشنای 
.دیگری همان چند کلمه را بلند و دیوانه وار می گوید و صدایش می برد و تلفن از صدا می افتد 
.آقای وثاقی گوشی را می گذارد و به طرف پنجره می دود و پنجره را باز می کند 
از نیمه های شب می گذرد ، خیابان خلوت است ، نور چراغ برق تاریکی را می شکافد و جا به جا 
، خیابان را روشن می کند . آسمان تاریک است . ستاره ها درخششی خیره کننده دارند ، مثل این 
.است که چشمه هایی از روشنایی در تاریکی آسمان می جوشند 

آقای وثاقی حس می کند که چیز شوم و مرموزی در تاریکی است ، صداهای غریبی از دور به 
گوش او می رسد . تلفن خانه ی همسایه یک ریز زنگ می زند ، پنجره های خانه ها ، یکی یکی 
روشن می شود ، سرها بیرون می آید و به تاریکی خیره می شود . مثل این است که تاریکی منجمد 
Tشده است و همه چیز در آن ، از حرکت بازمانده است . دیوارها و خانه ها ، با سایه هایشان 
.گودال های سیاهی ساخته اند و نورهای چراغ برق هاله های سیاهی به خود آویخته اند 
آقای وثاقی برمی گردد و روی صندلی کنار تلفن می نشیند ، لرزه های درد و وحشت سراپای او 
را می گیرد . حس می کند که در حوزه ی فعالیتی افتاده است . سعی می کند فکر کند . با دست 
های لرزان گوشی تلفن را بر می دارد و شماره می گیرد . آن طرف سیم، تلفن زنگ می زند اما 
کسی گوشی را برنمی دارد . دوباره شماره می گیرد و باز کسی جواب نمی دهد . شماره ی 
:دیگری می گیرد . صدای بم و مضطربی از آن طرف سیم می گوید 
« آلو ؟ آلو ؟ آلو ؟ » 
:آقای وثاقی می گوید 
« ...آلو  » 
:صدای ضجه ی دردناکی میان صدایش می دود 
«.... برادر ، آآ ن ن هاها » 
.صدا خاموش می شود 
:آقای وثاقی با صدای لرزانی فریاد می زند 
« آلو ؟ آلو ؟ آلو ؟ » 
کسی ، دیگر به او جواب نمی دهد . تلفن از صدا افتاده است . آقای وثاقی به طرف پنجره می دود 
. در تاریکی چیز شوم و درنده ای پیش می آید و مثل سرطانی به همه جا ریشه می دواند و تمام 
میدان و سراسر خیابان را می پوشاند ، صداهای دلخراشی ، شکستن و خرد شدن ، از هر طرف 
.بلند شده است 
آقای وثاقی در عمارت روبرو ، دو برادر را می بیند که تازه از خواب بیدار شده اند و سراسیمه به 
.طرف پنجره آمده اند و به سروصداهای دردناکی که از ته خیابان بلند شده است ، گوش گرفته اند 
در طبقه ی پایین عمارت ، زن و شوهر مهمان دارند . مهمان ها خوش و سرحال دور میزی نشسته 
.اند و پنجره ها را بسته اند و به سلامتی یکدیگر گیلاس به هم می زنند 

،ناگاه به نظر آقای وثاقی می رسد که در ته خیابان آن ها را دیده است ، انگار به هم حلقه شده اند 
می چرخند و چون اشباح متحرکی پیش می آیند و لکه های سیاه پررنگی به کف خیابان می اندازند 
و صداهای غریبی به اطراف خود پخش می کنند . درخت ها را از جا می کنند . سایه ی تاریک 
.شان به شکل لاشخور در فضا بلند می شود 

صدای فریادهای وحشت زده از خانه های ته خیابان بلند شده است . صدای شکستن و خرد شدن 
همه جا را برداشته است . پنجره ای باز می شود و زنی با موهای آشفته ، سر از پنجره بیرون می 
.آورد و دیوانه وار جیغ می کشد . خیابان از صداهای شوم و  پیوسته ای پر شده است 
پیش چشم آقای وثاقی خانه ای آتش می گیرد و آتش به آسمان زبانه می کشد . فریادهای دلخراشی 
.از توی خانه بلند می شود 
آقای وثاقی به سرعت بر می گردد و به طرف اتاق خواب می دود . زنش همچنان خواب است و 
صدای نفس های آرام اش در اتاق پیچیده است . پنجره اتاق روشن می شود . آقای وثاقی می بیند 
.که خیابان یکپارچه آتش شده است و صداهای نفرت انگیز و سرسام آوری فضا را برداشته است 
آقای وثاقی برادر کوچک تر را می بیند که با برادر بزرگ تر گلاویز شده است . هر دو سخت به 
هم پیچیده اند و همدیگر را می زنند ، می افتند و روی هم می غلتند . از هم جدا می شوند و باز به 
.هم می پیچند . آقای وثاقی برق چاقو را زیر نور چراغ می بیند که بالا می رود و پایین می جهد 
.برادر بزرگتر دست به سینه می برد و روی زمین می غلتد 
در طبقه ی پایین مهمان ها خوش و سرحال اند . مردها با عینک های آفتابی در زیر نور چراغ 
می رقصند . زن های زیبا ، با لب های سرخ و موهای آرایش شده ، مثل ماهی های یخ زده توی 
بغل مردها افتاده اند . پنجره ها بسته است ، صورت ها و نگاه ها آسوده و بی خیال است . مثل این 
است که نه چیزی می شنوند و نه چیزی می بینند . از عمارت شعله ور مجاور ، آتش کم کم به 
.دیوار عمارت روبرو سرایت می کند 

از بیرون ، وز- وز شومی به اتاق نزدیک می شود . آقای وثاقی شتابزده خودش را عقب می کشد 
پنجره اتاق به صدا می آید . سایه ای تاریک توی اتاق می افتد و اتاق از وز- وز سرسام آوری پر 
.می شود 
آقای وثاقی شروع می کند به لرزیدن ، برای این که به زمین نخورد ، میله ی تخت را چنگ می 
زند و به خود می پیچد . انگار همه ی تن او را در منگنه گذاشته اند . نیرویی قوی تر از اراده اش 
، او را به طرف زن اش می راند و نفرت را داخل مغزش می کند . به زن اش نگاه می کند و 
.سراپایش از بیزاری به لرزه می افتد ، دستهایش چنگ می شود و به طرف او کشانده می شود 
زن از صدای نفس های او چشم های خود را باز می کند و وحشت زده بلند می شود و روی تخت 
می نشیند . دست های آقای وثاقی پیش می رود و دور گردن او حلقه می شود و با لذت فشار می 
دهد . اندام کوچک زن زیر فشار دست های او مچاله می شود و به خود می پیچد . دستهایش بالا 
می آید و با تکان شدیدی گردن خود را آزاد می کند و پا به فرار می گذارد . پاهای آقای وثاقی به 
.دنبال او می رود ، دست ها ، هر چه سر راه اش است بر می دارد و به طرف او پرتاب می کند 
.زن به اتاق مجاور پناه می برد و آقای وثاقی به دنبال او به اتاق می آید و به طرف او  می رود 
ناگاه می ایستد و خیره خیره به تلفن نگاه می کند از دستهایش خون می چکد . بوی گندی به دماغ 
.اش می زند و وز- وز شوم و سرسام آور ، گوشهایش را پر می کند 

،وحشتی عجیب سراپای او را می گیرد و انگاری بدن اش دوباره در منگنه فشاری افتاده باشد 
.احساس درد می کند . سعی می کند که جلوی حرکت دستهایش را که به اختیار او نیست ، بگیرد 
دست ها ، خون آلود و متشنج در هوا چنگ می زند . پاهایش به لرزه می افتد . آقای وثاقی به 
دیوار تکیه می دهد و به نفس نفس می افتد . دهان اش را بیشتر و بیشتر باز می کند و بلندتر و 
.عمیق تر نفس می کشد 
پنجره به هم می خورد . سر و صدای شیشه ها بلند می شود . بوی گند ، همه اتاق را برداشته است 
. وز- وز سرسام آور هر لحظه بیشتر می شود 
زن اش از جا می پرد و به طرف او حمله ور می شود . چشمهایش براق شده است . آقای وثاقی 
خودش را کنار می کشد . ناخن های زن صورت او را خراش می دهد . ددی در چشم های زن 
.نشسته است 
ناگاه صدای زنگ تلفن بلند می شود . زن زیر نور می ایستد و انگشت های چنگ شده اش از هم 
باز می شود و هق هق به گریه می افتد . وز- وز سرسام آور کم و کمتر می شود و بوی گند از 
.اتاق بیرون می رود 
آقای وثاقی به طرف تلفن می دود و گوشی را بر می دارد ، صدای شادمانه ای از آن طرف سیم 
فریاد می زند . آقای وثاقی ، شادمانه جواب او را می دهد و صدایش بی اختیار بلند می شود و 
:فریاد می زند 
« ...تا قطره ی آخر  » 
زن اش به طرف او می آید و دست های خون آلود او را در دستهایش می گیرد آقای وثاقی از 
پنجره به بیرون نگاه می کند ، دانه های شتابزده و درشت باران به پنجره می کوبد . صدای شوم و 
وز- وز سرسام آور بریده است . صدای باران همه جا را پر کرده است . نسیم خنکی بوی خاک و 
.گیاه را به اتاق می آورد . اتاق مثل باغچه ای پر گل ، پاکیزه و خوشبو شده است 

مرجع : سخن – دوره ی 21 – شماره ی 7 – بهمن 1350